SON OTOBÜS
dilimde münacat
akasya çiçeklerini süpüren sabahtan
çingene dilencinin mendiline
heceler bırakıyorum
ellerimde taflan
ve teflon bulaşığı
sevgilimi son kez
sakalından öpüyorum
--fenikeli bir denizcinin karısı mutlu muydu
bir ihtimal yün eğirirken--
akdeniz'e inmeliyim kara yoluyla
koku mavi'den önce gelmeli
bir doruğa tırmanır gibi
oksijenden patlamalı şiirin ciğeri
--şehrin üstünde külrengi buluta dönüşüyordu bacalar
rilke'den şiirler okuyordu odalarda bir çocuk
ve yine çöp bidonları
yine kediler--
son otobüs kaçta kalkıyor
aşkı öldürdük
bari pencere yanı olsun
Perihan BAYKAL
Bireylikler, Sayı:9, Temmuz-Ağustos 2006
***
(Kişisel tarihimde özel bir önemi ve yeri olan bir şiirdir bu. Bir edebiyat dergisinde İLK YAYIMLANAN ŞİİRİM:)
Son Sayfa adlı şiirimle birlikte.
Demek ki,,, tam üç yıl olmuş.)
